یک- شاید این اولین باری باشد که از نوشتن می ترسم! تا بحال (نه در روزنامه و نه در بلاگستان) چنین حس عجیب ای نداشته ام.

دو- همیشه فکر می کرده ام آدم منطقی ای هستم. یعنی فکر که نه.... ادعایم می شده است. روی دو چیز شدیدا مدعی ام: یکی «منطقی بودن» و منطقی فکر کردن و منطقی تصمیم گرفتن ام (در مقابل احساسی بودن) و دیگری «دست فرمان» رانندگی ام. همیشه روی هر دوشان با چیزی شبیه به غرور پافشاری کرده ام و می کنم. به خاطر همین پافشاری هم هست که امشب در نهایت سلامت روح و روان (والبته با نهایت بی میلی و ناراحتی) بنا بر برخی دلایل کاملا منطقی و عقلانی٬ قصد اتمام فعالیت ام در بلاگستان و تعطیلی این فضای مجازی را دارم. (تعجب نکنید! خودم هم هنوز از این موضوع و تصمیم ام درحال شوک هستم.)

سه- پیش ترها فکر می کردم اگر خدایی ناکرده روزی بخواهم ماشین عزیزم را (که این روزها بسیار باهم اخت شده ایم) بفروشم٬ حتی تنوع و لذت رانندگی با ماشین مدل بالاتر هم تسکینی برای دل بیتاب ام نیست٬ اما امشب (و از دیروز تابحال که به این نتیجه ی معقول رسیده ام) فهمیدم که ممکن است با از دست دادن خیلی چیزهای دیگر در زندگی هم چنین حسی بَرَم غالب شود. یکی اش هم دوری از همین وبلاگ است.

چهار- نمی دانم حالا که برآیند افکارم به نقطه ی توقف فعالیت وبلاگ دوست داشتنی ام (به زعم خودم) رسیده است آیا بعد از این پست٬ می گذارم اش که همینطور بماند (و بپوسد...) یا اینکه کلا از فضای اینترنت حذف اش می کنم؟... حتی هنوز نمی دانم امکان درج نظر برای این پست را فعال قرار دهم یا خیر؟ کاملا گیج ام.

پنج- قدیمی ترها می گفتند چیزی ماندگار خواهد شد که در اوج برود. گرچه که هدف از این رفتن٬ پرواز! نبوده است ولی معتقدم از این منظر خوب وقتی دارم می روم!

شش- خیلی ها معتقدند دوستان دوران دانشگاه و سربازی بهترین و «ماندگارترین» افراد در زندگی هر فردی هستند. اولی اش را تجربه کرده ام و کاملا تصدیق می کنم. دومی اش را هنوز تجربه نکرده ام. ولی می خواهم مورد سوم ای هم به آن اضافه کنم که دوستان وبلاگ نویس است. گرچه که ماهیت این نوع دوستی ها و ارتباط برقرار کردن ها با ماهیت پدیده ی مزخرفی همچون چت یکی است٬ ولی کسی که تجربه اش کرده باشد به پاکی٬ زیبایی و خاطره انگیزبودن این نوع دوستی ها اقرار می کند. این را گفتم که اولا از تمام دوستان وبلاگی ام (چه آن اندک شان را که می شناسم و بهشان ارادت کامل دارم و چه آن اکثرشان را که نه دیدم شان و نه از نزدیک می شناسم شان) بابت این اتفاق عذرخواهی کنم. شاید ایشان بیش از خود من در این وبلاگ حق داشته باشند. تک تک تان برایم عزیز هستید و در خاطرم خواهید ماند. تاهمیشه.

هفت- کار دنیا است دیگر... این وبلاگ٬ خیلی سریع شروع شد و حالا خیلی سریع تمام! دوست داشتم جشن تولد یکسالگی اش را ببینم. شاید بعدتر ها یک فوتوبلاگ راه بیاندازم. شاید هم حتی دیگر به هیچ وبلاگی سر نزنم. خداحافظ!
هرچه گویی آخری دارد بغیر از حرف عشق             کاین همه گفتند و آخر نیست این افسانه را...


------------------------------------------------------------
پ. نون. : امروز جمعه بود.