1- حالت اول که بسیاری از تحلیل گران سیاسی و مردم جامعه به آن باور دارند و بر روی آن بحث می کنند، رخداد تقلب عظیم و گسترده در برگزاری انتخابات، شمارش آرا و جمع بندی نهایی است. کسانی که از بحث وجود تقلب در انتخابات دفاع می کنند بر این باورند که با توجه به وجود امواج سهمگین و سبز مردمی در تمامی شهرهای بزرگ و کوچک ایران، حمایت پرتعداد احزاب گوناگون، اساتید دانشگاه، مراجع، علما، هنرمندان، نویسندگان، کسبه و تجار از میرحسین موسوی، وجود نارضایتی عمومی از شرایط امروز جامعه ی ایران (اشاره به گرانی، بیکاری، اعتیاد، اوضاع نابسامان بین المللی و...)، و از همه مهمتر گزارش لحظه به لحظه ی ناظرین ستاد موسوی از حال و هوای شعب اخذ رای در تمامی استان های کشور (دال بر پیروزی قاطع وی در مرحله ی اول انتخابات)، معرفی محمود احمدی نژاد به عنوان ریاست جمهوری برگزیده و آنهم با اختلاف رای بسیار زیاد نسبت به میرحسین موسوی، به هیچ عنوان معقول و منطقی نمی باشد.

2- حالت دوم که برخی دیگر به آن می اندیشند این است که تعداد آرای شمارش شده صحت دارد و معتقدند مشکل ایجاد بهت و تعجب عمومی از نتایج اعلام شده را بایستی در ذات مردم ایران جستجو کرد! ایشان روحیه ی مردم ایران را چون همیشه اعجاب انگیز می دانند و بر این باورند بسیاری از امواج سبز و حمایت های خیابانی از میرحسین موسوی، صرفا برای تخلیه انرژی درونی جوانان و گذران وقت به نحو مطلوب، و البته بدون وجود انگیزه انجام شده است و دلیلی ندارد که اگر این افراد در زنجیره سبز و کمربند سبز تهران حضور داشته اند، رای شان نیز میرحسین موسوی بوده باشد. ایشان تاثیر عمیق و نقش سفرهای استانی و عوام فریبی های روستایی، کمک های نقدی و غیر نقدی رییس جمهور به آحاد جامعه، شجاعت! گفتار و اقدامات تبلیغی ماه های اخیر (اعم از افزایش حقوق بازنشستگان، پاداش های نقدی معلمان، پزشکان، پرستاران، خبرنگاران و...) را در رای نهایی آحاد جامعه به محمود احمدی نژاد بسیار پررنگ می دانند و مخصوصا رویارویی مجدد وی با خانواده ی پر زرق و برق هاشمی رفسنجانی و افشاگری! مفسدان اقتصادی را از دیگر دلایل مهم موفقیت وی در جلب نظر موافق مردم ایران در روز انتخابات می دانند.

3- حالت سوم ای هم هست که تحلیلگران، در این حالت با وزن دادن به هر دو احتمال، نقش توامان هر دو اتفاق در حصول نتیجه ی نهایی اعلام شده در انتخابات را قابل بررسی می دانند.

بعد از ایجاد درگیری های خیابانی پس از اعلام نتایج انتخابات که با ورود نیروهای نظامی به سرعت کنترل شد، و مخصوصا به دنبال دستگیری برخی از سران اصلاح طلب و ایجاد جو عمومی خفقان، به نظر می رسد پرونده ی این انتخابات نیز در روزهای آینده بسته خواهد شد. بخواهیم یا نخواهیم، محمود احمدی نژاد قرار است چهار سال دیگر سکاندار کشتی ایران در دریای متلاطم مشکلات داخلی و خارجی که بسیاری از آنها خودخواسته و خودساخته است، باشد.

فارغ از اینکه شخصا از این نتیجه ناراضی هستم، با تمام وجود آرزو می کنم که در روزهای اخیر، فقط و فقط حالت اول اتفاق افتاده باشد. حتی تصور وجود حالت دوم (و یا اندکی بهتر، حالت سوم) و وجود رضایت از عملکرد و گفتار رییس جمهور در مردم ایران برایم غیر قابل هضم است. با خود می گویم مگر می شود هنوز باشند اقشاری از مردم که تمام مشکلات مملکت را، دروغگویی مکرر مسوولین را، پامال شدن قوانین مختلف از سوی مجریان قانون را، و از همه مهمتر تاریخ همین 30 سال اخیر کشورشان را نبینند؟ مگر می شود این تعداد از اینگونه افراد در کشور داشته باشیم؟ با تمام وجود امیدوارم که اینگونه نباشد. پذیرش وجود تقلب گسترده و وقع ننهادن به نظر و رای تک تک ایرانیان بسیار قابل تحمل تر از این است که بخواهم بپذیرم همین ایرانیان هنوز به مراحل اولیه از درک و فهم سیاسی و اجتماعی نرسیده باشند و هنوز خفته باشند و با سخنوری یک فرد، مسائل و مشکلات آشکار را به فراموشی بسپارند. ای کاش... ای کاش که تقلب شده باشد!

>>> لینک مطلب در سایت خبری-تحلیلی «روزنامه»