دوباره سلام. من برگشتم. یکی از کارهای خوبی که زمان خاتمی انجام شد این بود که مراکز پذیرش بیمه شبانه روزی شد و تمام خدمات انواع بیمه نامه ها را تمامی مراکز انجام می دادند. اتفاقا یکی از کارهایی که احمدی نژاد گند زد هم همین بود که به جای شبانه روزی بودن این مراکز ساعت کاری شان از صبح تا ساعت ۲۴ شد و برای بعضی کارها فقط بعضی از مراکز خدمات می دهند. این را گفتم که بگویم کار بیمه ی ماشین محترممان ماند برای فردا صبح اول وقت.

و اما امروز... هجدهم تیرماه... داغ سنگینی که هنوز بر دل جامعه مظلوم دانشگاهی و دانشجویان مظلوم ترش مانده است و یاغیان سرکش و بانیان بی مروتش در حال برنامه ریزی برای حملات بعدی شان هستند...
«زمانی بود» که فریادی بود و قرار بود آرام بماند... قرار بود از دل کوی بیرون نیاید.... زدند و کشتند و شکستند...
«زمانی بود» که هنوز دانشجویان فعالی دلشان برای مملکتشان (ویا حداقل دانشگاه شان) می تپید... گرفتند و بردند و (بردند که بردند)....
«زمانی بود» که دزدی و قتل و غارت جرم بود و (حداقل) عذاب وجدانی می آورد... قرار نبود پس از این اعمال سجده ی شکری به جا آورده شود...
«زمانی بود» و «زمانی هست» که جوجه بسیجیان مسلمان نما هر عملی را به نام اسلام انجام می دهند... وجدانی ندارند که انتظار بیداری ازشان داشته باشی... جسارت ناتمامی دارند که به هرجا و هرکسی بدون دلیل تجاوز کنند و بریزند و بکشند و ببرند... وحشی بودنی درشان هست که بدون توجه به اصل عدم تفتیش عقاید شخصی هر کسی را تا پای چوبه ی دار ببرند... قدرت کاذبی دارند که هر کار بخواهند و بتوانند انجام دهند و رهبران ریز و درشتی در گوشه و کنار حامی شان باشند... و...
و خیال راحتی دارند که در قبال تمام این غارتگری ها هیچ کسی مزاحمشان نخواهد بود... «مردم» ای وجود ندارند... «مردم» ای که یکپارچه حرف ته دلشان را بزنند و از چماق پرریشان غاصب نهراسند مرده است... «مردم» ای که سرنوشت مملکت رو به زوال شان برایشان اهمیتی ندارد و فقط در فکر مهاجرتند مرده است... خیال شان راحت است... از مردمی که جماعت ۲۰۰۰نفری شان در خیابان امیرآباد در هجدهم تیرماه ۷۸ و چندسال بعد در خردادماه ۸۲ تنها با دیدن چند موتورسوار ریشوی باتوم به دست به کنج پناهگاه منزل شان می خزند و از هم نوعشان (نمی گویم هموطنشان) دفاعی نمی کنند هراسی به دل راه نمی دهند... از دانشجویی که نسبت به هتک حرمت علمی دانشگاه با انتصاب یک آخوند مثلا دکتر! کاملا بی تفاوت است و به همراه دوست جنس مخالف اش با لبخندی از کنار این خبر می گذرد هرگز ترسی به دل ناپاکشان راه نمی دهند...
«زمانی هست» که شاید هنوز «فکر کردن» جرمش اعدام نباشد... برادر دانشجویم! خواهر دانشجویم! برادر ایرانی ام! خواهر ایرانی ام! بیا برای یکبار هم که شده فکر کنیم... ببینیم چه کرده ایم که مشتی بی سر و پا به خود اجازه می دهند اسبشان را هرطور که می خواهند بر سرمان بتازند؟ ببینیم چرا مردممان به جایی رسیده اند که تنها راه حل مشکل زندگی شان سود ماهیانه ۵۰۰۰ تومانی سهام عدالت است؟ ببینیم چه شده است که به این به حرمتان اجازه داده ایم بتازند و به عوامفریبی مسخره شان ادامه دهند؟.... فکر کنیم که پیام این ۱۸ تیرها و این آزادی خواهی مظلوم ترین ها چه بوده است؟

ما را چه شده است برادران؟ کجای کار ایراد دارد خواهران؟... سکوت تا کی؟ جهل تا کی؟ ایران رو به زوال تا کی؟

«من اگر برخیزم    تو اگر برخیزی     همه بر می خیزند...
من اگر بنشینم    تو اگر بنشینی    چه کسی برخیزد؟....»