همیشه از خدا خواسته ام تا آنجایی بزرگ و موفق ام کند که جنبه ی پذیرش اش را داشته باشم. اعتقاد قلبی ام این است و به نظرم تمامی هنرمندان، ورزشکاران و به طور کلی کسانی که به نحوی با عموم مردم سر و کار دارند و مورد توجه ویژه ی ایشان هستند می بایست اینگونه باشند. این مطلب را اگر در تعریف برخی واژه ها داخل کنیم، آنگاه فاصله ی بسیار زیاد «پهلوانی» از «قهرمانی» آشکار خواهد شد. پهلوانی فقط یک واژه نیست... یک ارزش است . یک روحیه ی خاکی است. یک دنیا معنی دارد که همه مان درک اش می کنیم و به خوبی آنرا متوجه می شویم.

اما این روزها دلگیر می شوم زمانی که می بینم بسیاری از قشر مذکور هستند که اینگونه رفتار نمی کنند و با بزرگ و بزرگ تر شدن شان، نه تنها به ظرفیت شان اندکی اضافه نمی شود که به اصطلاح خود را گم می کنند...

بهتر می دانم قبل از حسین رضا زاده٬ قهرمان سنگین وزن جهان٬ به ابراهیم میرزاپور دروازه بان اسبق تیم ملی فوتبال اشاره کنم. دروازه بانی که گرچه ضعف های غیرقابل انکارش لطمات بسیاری به تیم می زد اما اگر کمی روحیه ی پهلوانی می داشت و مثل پیشکسوت هایش (همچون احمدرضا عابدزاده) به اصطلاح «خاکی» تر بود شاید در اذهان فوتبال دوستان جاودانه می شد. همو بود که در انواع تریبون های ورزشی (اعم از صدا و سیما، نشریات مختلف و سایت های خبری)، علی الدوام از مشکلات مالی خویش و عدم توجه فدراسیون و مسوولان امر به این «چهره ی مردمی» داد سخن سر می داد. طرح موضوعات اینچنینی اگر محدود به یکی دو نوبت شود نه تنها بد نیست، که می تواند به منزله ی تلنگری به مسوولین تلقی شود اما ادامه دار شدن اینگونه بحث ها قطعا نتیجه ای بجز خروج شخص مورد نظر از اذهان عموم مردم نخواهد داشت.

متاسفانه هرکول ایرانی هم در این سال های آخر عمر ورزشی اش چنین شیوه ای را پی گرفت و علیرغم عنایات فدراسیون وزنه برداری و حتی تفقدات! روزافزون رهبری به خود و خانواده اش، بازهم داد مشکلات مالی و عدم توجه به این «فرزند خاکسار ملت ایران» سر می داد. حتی این اواخر به این نیز بسنده نکرد و با انجام تبلیغات مختلف در شبکه های مجاز و غیرمجاز مختلف پا را فراتر نهاد.

حتی در بهترین حالت، اگر فرض کنیم (به دنبال صدور بیانیه ممنوعیت حضور چهره های ورزشی و سینمایی در تبلیغات) قضیه ی خداحافظی اجباری اش از دنیای ورزش آنهم در آستانه ی مسابقات المپیک 2008 پکن فرمایشی نبوده باشد و نامه نگاری تیم پزشکی با او سیاه بازی نباشد، این روزها قهرمان مسلم ایرانی با دو مدال طلای المپیک در اذهان عمومی مردم جایگاه اش را از دست داده است. ای کاش او هم کمی خاکی تر می بود و با اضافه شدن افتخاراتش کمی به ظرفیت پذیرش اش هم اضافه می شد و پس از 15 سال تلاش بی وقفه برای سربلندی نام کشورش، نام خودش را نیز همیشه در اذهان به عنوان یک «پهلوان» و نه فقط یک «قهرمان» جاودان می کرد. ای کاش او کمی قدر روزهای اوج اش را می دانست و در حساب و کتاب های مالی اش، بجز سکه های دریافتی از نهاد رهبری و فدراسیون، برای نامه و نگاه ویژه ی رهبری (که هر کسی را نشانه نمی رود!) نیز پرونده ای باز می کرد. ای کاش اندکی مرام پهلوانان را پیش می گرفت. ای کاش می توانستم او را همانند چند سال پیش دوست بدارم و او را هم در کنار تختی اسطوره بدانم. ای کاش...

لینک مرتبط:  +  و  +  و  +  .