سال هاست جز برای مراسم خاص مذهبی (از جنس شب های قدر) و جز برای ستایش پروردگارم (و البته با هدف اظهار بندگی)، به مسجد نمی روم. معتقدم نماز را گرچه تنها و گرچه با پاداش کمتر، خودت اگر بخوانی، به مراتب بهتر از این است که آنرا در یک مسجد (که معلوم نیست صاحب زمینش از ساخت مسجد و پایگاه بسیج در آن رضایت دارد یا خیر؟) و پشت یک به اصطلاح روحانی (که حداقل بی عدالتی و ظلمش عیان است) و درکنار یک مشت به اصطلاح بسیجی بخوانی و فکر کنی که ادای وظیفه هم کرده ای. اما دو-سه روزی است به سبب انتقال به یک نهاد کاری محدود(تر از قبل) در یک شهرستان بسیار کوچک و اجبار آن نهاد به شرکت در اقامه ی نماز جماعت ظهر و عصر در مسجد (و نه حتی در نمازخانه ی همان نهاد!) پا بر سنت دیرینه (و به گمانم حسنه) ی خود گذاشته ام. این سنت شکنی آزارم می دهد...