1- علی دائی نباید سرمربی تیم ملی می شد. اولین اشتباه این بود. این را بارها گفتم و نوشتم. نه اینکه توان اش را نداشته باشد. برایش زود بود. با این حجم خزعبلاتی که به نام روزنامه ی ورزشی هر روز منتشر می شود و با وجود باندبازی ها و رانت خواری های پشت پرده ی فوتبال ایران، با تمام وجود امیدوار بودم که کار به اینجایی که رسید، کشیده نشود... که متاسفانه شد. علی دائی مرد بزرگی بوده و هست. مشکل اش این است که قدر خودش را نمی داند. شاید هنوز راه و رسم بزرگ ماندن را به درستی یاد نگرفته است. شاید هنوز یاد نگرفته است که حالا اگر صد درصد هم برای تیم وقت نگذارد به جایی برنمی خورد! شاید هنوز یاد نگرفته است که خیلی تصمیم ها را زودتر از آنچه باید می گیرد. شاید تاحال کسی به او نگفته است که عجول است.

2- اشتباه بعدی، برکناری او در این مرحله و قبل از بازی های تدارکاتی و رسمی بعدی تیم ملی در فاصله ی کم از بازی با عربستان است. درهرصورت باید پذیرفت که «شانس» حضورمان در جام جهانی 2010 بسیار کم است ودر این برهه ی زمانی شاید بهترین مربی های جایگزین هم نتوانند اقدام مثبتی انجام دهند. پس، برای آقایان بهتر بود به جای استقبال از «احساسات» تماشاگران و برکناری علی دائی، به فکر این می بودند که اگر علی دائی سرمربی تیم ملی می ماند آقایان می توانستند «تمامی» تقصیر بازماندن از جام جهانی را به گردن او بیاندازند و حداقل بعضی ها دل شان خنک(تر) شود.

3- و اما اشتباه آخر... که شاید احمقانه ترین اشتباه نیز باشد (و متاسفانه در شرف وقوع است)، سپردن سکان هدایت تیم ملی در شرایط وخیم و طوفانی به یک قایقران فرتوت سنتی است. مایلی کهن هرکه باشد و هرچقدر هم که فوتبال بداند قطعا در این شرایط به درد تیم ملی نمی خورد. تیم ملی به تاکتیک تیمی و آرامش (هم) نیاز دارد.

اخبار مرتبط:
سایت روزنامه: شنبه روز بدی بود.
فارس نیوز: اطلاعيه رسمی فدراسيون فوتبال درباره بركناري علی دايي.
سایت کلمه: علی دایی سرانجام برکنار شد .
خبرگزاری ایسنا: روته مولر جانشين موقت علي دايي شد. مايلي‌كهن و قطبي جدي‌ترين گزينه‌ها.
سایت روزنامه: چرا تیم ملی باخت؟
سایت رورنامه: یاد برانکو بخیر!
فارس نیوز: احمدي‌نژاد: در فوتبال نبايد به گونه‌اي عمل شود كه مردم اينطور دلخور شوند (!)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
بعد از تحریر:
دلم برای علی دائی می سوزد. حق اش (هرچه بود)، این نبود.....